SDF-3 Macross "Zielonaska" :: Animacje, produkty i fanowskie prace ze świata Macross.

Blog, badający fenomen dekultury, a także znajdujący, informujący i komentujący MIŁOŚĆ ^^ Tę, którą pamiętasz…

Category Archives: Legends Future Chronicle

May’n na Anime Festival Asia 2012

Coś ostatnio dużo piszę o piosenkarce, podkładając głos pod Sheryl Nome z Macross Frontier, ale są powody. W oczekiwaniu na czwartą emisję Animax Musix 2011 w polskiej telewizji, zapraszam do obejrzenia relacji video z festiwalu, który odbył się w dniach 9-11 listopada w Singapurze. Podczas części koncertowej AFA 2012 swoje wokalne umiejętności zaprezentowali m.in. Flow, Fripside, Sea A, Sphere, T.M Revolution, KANAME, Go Nakanishi, Singi and Shinichiro Watanabe.

Fanów Macrossa Frontier powinien najbardziej zainteresować jednak występ May’n (May Nakabayashi). Poniższe nagranie zostało zarejestrowane ze streamu Nico Nico Live, więc nieco odbiega od idealnej jakości (polecam od razu przełączyć na 720 p HD).

Wykonane piosenki i animacje, z jakich pochodzą:
1. Northern cross (Macross Frontier)
2. Giant step
3. Infinity (Macross Frontier)
4. Aozora (ending aktualnie nadawanego anime „BTOOOM!”)
5. Moshimo Kimi ga Negau no Nara (intro gry PSP „Senjou no Valkyria 3”)
6. Lion (2. opening Macross Frontier)
7. Brain diver (opening „Phi Brain”)
8. Chase the world (opening „Accel World”)

Występ May’n w AXN Spin HD, 25 listopada – powtórka Animax Musix Fall 2011.

Jak już pisałem 2 tygodnie temu,  AXN Spin HD jest w posiadaniu praw do festiwalu Animax Musix Fall 2011. Po dłuższym zapoznaniu z wyszukiwarką Google, okazuje się, że program leciał już 3-krotnie, a premierowa polska emisja odbyła się w dniu 22 września, więc oglądana przeze mnie 28 października transmisja była powtórką. Niestety nadal muszę podtrzymać zdanie o braku promocji. Sądząc po ilości komentarzy/newsów (tych nie ma wcale) w historii wyszukiwania haseł w Google z ostatnich 2 miesięcy, dotyczących emisji koncertu, można jednoznacznie stwierdzić, że kompetencja marketingowców AXN Spin ogranicza się do siedzenia na koncie facebookowym stacji. Są chyba tak pewni popularności swojego kanału i tej formy przekazywania informacji, że nie chce im się rozesłać notki prasowej do portali. Zaczynam tęsknić za czasami, gdy za dystrybucję programów AXN w Polsce odpowiadał HBO Polska.
May'n Animax Musix Fall Macross
Pomijając te złośliwości, warto wspomnieć, że nadciąga czwarta emisja koncertu „Animax Music Fall 2011” w telewizji AXN Spin HD. Program zostanie wyemitowany 25 listopada o godzinie 12.05. Podczas festiwalu wystąpiła May’n, a w wersji skróconej, nadawanej na polskim kanale, można usłyszeć aż cztery piosenki, śpiewane przez nią (w tym jedna grupowo). Z perspektywy tematyki blogu najważniejszy jest utwór „Kindan no Elixir” z filmu kinowego Macross Frontier: Sayonara no Tsubasa.

Występ May’n w polskiej telewizji, czyli o braku promocji znanego festiwalu anime przez AXN Spin HD

Dzisiejszy poranek okazał się dla mnie bardzo zaskakujący… moje oczy wyszły na wierzch, gdy sprawdziłem EPG na kanale AXN Spin o 11.30 (a nie często włączam ten kanał). Piętnaście minut później wiedziałem, że to nie sen. AXN Spin HD wyemitował Anime Musix Fall 2011, który odbył się w Yokohama Arena! To coroczny festiwal stacji Sony, na którym śpiewana jest muzyka z anime. Wśród wykonawców pojawili się Kalafina, Minori Chihara, Grandrodeo itd.

Większość tych zespołów nigdy nie była w moim guście (wolę muzykę anime z lat 80 i 90), ale i tak stacji AXN Spin należą się pochwały (i nie tylko one, ale o tym za chwilę). Zwłaszcza, że stacja przetłumaczyła komentatora zapowiadającego piosenki oraz okrzyki artystów podczas występu. Relacja była skrócona do półtorej godziny, przez co pominięto wiele utworów (jak cover głównego motywu anime Slam Dunk, wykonywany przez Faylan, czy tłumny cover openingu Chibi Maruko-chan z 1990 roku). Generalnie każdemu artyście pozwolono się zaprezentować, ale zazwyczaj tylko przez jedną piosenkę.

Jakie więc było moje zdziwienie, gdy okazało się, że wyjątkiem od tej reguły jest… May’n. Skrót, wyemitowany na AXN Spin HD, zawierał aż cztery utwory, śpiewane przez nią!

May’n – Scarlet Ballet

May’n – Kindan no Elixir (Macross Frontier Sayonara no Tsubasa)

May’n – Brain Diver

Kotoko x May’n x Grandrodeo – Sword Summit

TAK! Wszystkie te cztery utwory zostały wyemitowane w polskiej telewizji godzinę temu (w tym jeden z Macrossa Frontier!), a May’n została najbardziej doceniona spośród artystów. Czyż to nie piękne? 🙂

Niestety nie ma róży bez kolców. Sprawdziłem już ramówkę kanału AXN Spin i niestety okazuje się, że była to jednorazowa relacja z tego festiwalu (przynajmniej do 18 listopada nie ma żadnej powtórki). Co to oznacza? A to, że telewizja zaliczyła wtopę w sprawie promocji wydarzenia. A przecież mogła wydać odpowiedni komunikat prasowy do portali medialnych i informacja o programie znalazłaby się niemal natychmiast na serwisach o mandze i anime. Po prostu brawo, i później dziwić się, że mimo znacznej ilości fanów anime w Polsce, kreskówki na tym kanale mają przeciętną oglądalność 😦

3 października 2012 — Macross kończy 30 lat!!!

Macross 30 lat Grafika pochodzi z forum animesuki.

Dokładnie trzy dekady temu na ekranie stacji MBS został wyemitowany 45-minutowy pilot serialu Super Dimension Fortress Macross. Japońska animacja postawiła kolejny krok, którego zwieńczeniem była popularność w innych krajach. Gatunek real robot otrzymał swoją najczystszą formę, japoński przemysł muzyczny pierwszą popularną piosenkarkę fikcyjną, a fani zaczęli używać słowa „Otaku” (podobno pierwotnie odnoszącego do anime, związanych ze Studiem Nue).

SDF Macross to także doborowa obsada twórców. Shoji Kawamori to również autor oryginalnych japońskich modeli Transformers. Zmarły niedawno, Noboru Ishiguro to reżyser legendarnej (nie tylko z nazwy) adaptacji najlepszej japońskiej powieści SF – Legend of Galactic Heroes. Ichiro Itano zrewolucjonizował animację efektem, nazwanym na jego cześć – Itano Circus. Haruhiko Mikimoto to ceniony ilustrator. Nad serialem pracowali również późniejsi założyciele dwóch czołowych japońskich studiów – członkowie grupy fanowskiej Daicon Film, czyli prekursora Gainaxu, oraz AIC, stworzonego przez byłych ludzi Artlandu.

SAm Macross pomału zaczął żyć własnym życiem różnych wydawców, czego dowodem były:
– kolejne serie, tworzone przez różne studia
– soundtracki (często albumy były osaczone w samym uniwersum)
– mangi (Macross Dynamite 7, Macross THE FIRST…)
– gry (seria VF-X, M3 czy ostatnie Frontiery…)
– powieści (Macross II…)
– dramy

Przykładem tych ostatnich jest mały prezent autora bloga z okazji jubileuszu. Zapraszam do posłuchania pierwszej części fikcyjnego słuchowiska ze świata Macrossa, wydanego w lipcu 1983 roku, czyli kilka miesięcy po zakończeniu emisji oryginalnego serialu. Oto Macross OST III „Miss DJ” z polskim tłumaczeniem (polecam przełączyć nagranie na 480p). Można posłuchać Lynn Minmay, odpowiadającą na pytania i listy na poziomie prasy kolorowej, ale także covery piosenek spoza uniwersum Macrossa (wśród których m.in. Yesterday, Beatlesów). Do tego dużo nawiązań do producentów, założeń serii oraz wydarzeń z samego SDF Macross (akcja dramy dzieje się gdzieś pośrodku serii).



Druga część dramy pojawi się w ciągu następnych dwóch tygodniu. Jeśli będę miał czas, postaram się także napisać trochę tekstów z okazji 30-lecia.

Wywiad ANN z Haruhiko Mikimoto (polskie tłumaczenie)

Z okazji francuskiego Japan Expo, amerykańska dziennikarka Rebecca Silverman przeprowadziła krótki wywiad z Haruhiko Mikimoto. Rozmowa nie dotyczyła Macrossa, ale bardziej „zwykłych spraw”, czyli statusu i warsztatu artysty mangowego w kraju kwitnącej wiśni. Jednak zawsze warta zapoznania. Poniżej możecie przeczytać tłumaczenie.
Haruhiko Mikimoto art
Wywiad w oryginalnym, angielskim języku: http://www.animenewsnetwork.com/interview/2012-08-28/interview-haruhiko-mikimoto

ANN: Czy możesz krótko opisać proces projektowania postaci? Czy podsuwasz główny pomysł producentom i scenarzystom w czasie procesu poglądowego czy raczej bazujesz na ich idei w twoich własnych pomysłach?

To sprawa przypadku. Przede wszystkim szanuje prośby reżysera, ale dodaję swoje własne akcenty, gdy tylko mogę.

ANN: Jakie są twoje ulubione narzędzia podczas tworzenia, cyfrowo i tradycyjnie?

Dla ilustracji zaczynam z ołówkiem, wtedy skanuję ją i koloryzuję cyfrowo.

ANN: Jak wygląda twój proces tworzenia?

To zależy od formatu, ale generalnie, szkicuje coś i robię poprawki. Od kiedy wynalazłem moją właśna metodę, sprawy są o wiele płyniejsze – rysuje postacie i tło oddzielnie za pomocą ołówka, wtedy skanuje i następnie scalam je do pokolorowania.

ANN: W Stanach, jest małe piętno związane z rysowaniem mangowym stylem w szkołach humanistycznych. Czy masz jakąś alternatywę na to? Czy było tak samo zawsze w Japonii?

Kiedy zaczynałem, byłem w szkole średniej i moi rodzice nie popierali tego. To nie dotyczyło tylko mnie – takie było moje całe pokolenie. Ludzie, którzy chcieli pracował w mandze i anime stanęli w opozycji z ich rodzicami. To było piętno. Ale dzisiaj są szkoły rysownicze, które musisz przejść, aby dostać się do branży. Nie tylko dzieci chodzą, ale także dorośli, którzy pokazują jak wiele rzeczy się zmieniło.

ANN: Dzisiejsi rodzice są dziećmi, którzy dorostali z tobą. Tych, których rodzice nie chcieli, aby rysowali mangi.

Dzisiejsi rodzice dorastali z animacją, więc jest mniej oporu. Sprawy poprawiły się. W moich czasach nie było do pomyślenia, aby traktować mangę czy anime jako sztukę. Było wiele zmian w czasie mojej zawodowej kariery. Miasta teraz nawet robią muzea, promocyjne mangi lub plakaty mang, które są osaczone w ich miejscowości do promocji turystyki. Widzę w tym coś interesującego. Myślę, że to pokazuje, iż ludzie teraz mają mniej oporu do stylu animacji.

ANN: Zawsze podziwiałam nierealną cechę twoich rysunków, w szczególności, gdy rysujesz dziewczyny. Czy to jest uczucie, które próbujesz wywołać?

[wyraźnie zaskoczony] Nie, to nie było moją intencją, ale czytałem wiele mang shoujo, gdy byłem młody. Cieszyłem się tym, więc może jest w tym jakiś wpływ. Wrażliwości shoujo, która wplątała się w mój styl. Którą zauważyłaś.

ANN: Dziękuję ci za twój czas. Jestem pewien, że twoje komentarze o stopniowej akceptacji stylu anime jako sztuki da nadzieję wielu młodym artystom w Stanach.

[uśmiecha] Dziękuję.


Art komiksu „Macross 7 Trash”
Macross 7 Trash Haruhiko MikomotoHaruhiko Mikimoto to druga, po Shojim Kawamorim, najbardziej udzielająca się osoba w uniwersum Macross, ale też jeden z najlepszych Character Designerów lat 80 i 90. Projektował postacie m.in. dla The SDF Macross, Super Dimension Century Orguss, Macross: Do You Remember Love, Megazone 23, Gunbustera, Gundam 0080: War in the Pocket, Macross II (to on uratował motyw muzyki, wspierając się z reżyserem), Orguss 02, Macross 7. Poza animacją tworzy również mangi, wśród których znajdują Macross 7 Trash, Gundam Ecole du Ciel i aktualnie wydawany Macross THE FIRST. Przede wszystkim jest jednak ilustratorem, a jego prace uważane są za jedne z najładniejszych w branży. To właśnie jemu Macross zawdzięcza swoją lekko baśniową, pastelową otoczkę.

Ilustracja, związana z serią Gunbuster (1987)
Gunbuster Haruhiko Mikimoto

Co ciekawe Haruhiko Mikimoto poznał Shoji Kawamoriego i scenarzystę Hiroshi Ōnogi (SDF Macross, Genesis of Aquarion :)) na studiach uniwesytetu Keio, co zaowocowało w przyszłości wspólną pracą Studio Nue i Artland przy kilku produkcjach, a także upowszechnieniu terminu „otaku”. Nieznana jest dokładna geneza korzystania z tego słowa, ale ta trójka studentów była jednym z pierwszych osób, które używały tego terminu między sobą (stąd potem mianem „otaku” mieli zacząć się określać fani prac Studio Nue, aby następnie rozszerzyć to pojęcie względem całego anime). Wspomniany jegomość wraz z pozostałą dwójką założył również pierwszy fanclub Gundama – Gunsight One (nazwa użyta kilka lat później w Macrossie).

Ilustracja mangi „Gundam Evole du Ciel”
Haruhiko Mikimoto Gundam Ecole du Ciel

Mari Iijima o jej stosunku do postaci Lynn Minmay.

Tym razem tematem wpisu będzie mroczna strona fanostwa. Problem trwa od wielu ładnych lat, ale w końcu może się skończy. Mari Iijima, japońska piosenkarka, podkładająca głos pod Lynn Minmay w Super Dimension Fortress Macross, postanowiła skończyć z plotkami, które głoszą, że nienawidzi odegranej przez nią postaci. Oto wpis z jej facebooka:

„Za każdym razem, gdy mówię o Macrossie lub Minmay, ludzie odbierają to negatywnie. Tak jakbym nie lubiła jego/jej lub nieakceptowała tej części swojego życia. Może wy NIGDY nie byliście obsadzeni w ani jednej roli filmowej w waszym życiu?

My wszyscy musimy iść dalej w swoim. Ja robię to codziennie. Więcej niż ktokolwiek! Ale w tym samym czasie, moje życie jest jak „Dzień Świstaka” przez ostatnie 30 lat. Gdy ruszy… łam do Stanów, myślałam, że to uwolni mnie od frustracji, ale jak łatwo się domyśleć, tak się nie stało. Niespodzienka, niespodzianka. lol Jeżeli słyszysz to samo znowu i znowu przez 30 lat każdego dnia, nawet TY możesz być tym zmęczony.

Czy jest ktoś, kto chciałby wejść w moje buty? Domyślam się, że nie… zamiast tego, ludzie zaczynają mnie krytykować, jakbym się wyrażała się źle o ich ulubionym anime. Po prostu od czasu do czasu jestem tym zmęczona, ale mogę to przetrzymać na moment. Ale dzisiaj po usłyszeniu, jak jestem inspirująca muzycznie i jaki wgląd mam w was, nie chciałabym absolutnie o tym słyszeć ponownie. Nawet, jeśli mówię powiedzmy o… moim gównie lub piersiach, zaczynacie mówić jeszcze raz o Macrossie. Jak szalone to jest. Jest kompletnie szczera w tym momencie.

Nie budowałem swojej kariery na Macrossie. Chodziło mi w całości o muzykę. Przyjmijcie to lub nie. Jeśli znienawidzicie mnie za moją szczerośc, co mogę powiedzieć, nie nadajemy na tym samym falach.

Zamierzam wrócić do swojego życia. Moi synowie kończą jutro college. Jestem również matką. Wychowuje ich jako rozwiedziona, samotna matka od 1996 roku i śmiem być dumna z tego. I! Jestem w środku nagrywanie swojego 22 albumu. Dzięki ludzie…”

Można powiedzieć, że ta ostra wypowiedź to wielki foch gwiazdki, ale jednak piosenkarka ma dużo racji. Wystarczy prześledzić wpisy na youtube/facebook, jak ludzie potrafią być pokręceni. Niektórzy fani są tak oderwani od rzeczywistości, że przy każdej okazji potrafią jak mantra powtarzać hasła ” Mari Iijima to Lynn Minmay” bez względu na prowadzoną dyskusję.  Gdy piosenkarka w swoich wypowiedziach próbuje się przeciwstawić zaszuflatkowaniu, zmieniają front i zarzucają jej, że zdradziła Macrossa. Jako, że wpisy są głównie po angielsku, można stwierdzić, że już nie tylko w Japonii, fanatyzm może urosnąć do rozmiaru choroby.

Sama śpiewaczka już nie raz udowodniła, że jej stosunek do Macrossa nie jest negatywny. Jak inaczej wytłumaczyć jej obecność na koncercie Macross Crossover 2009x46x59 z 2009 roku (nagrała przy okazji singiel z Yoshiki Fukuyamą, Chie Kajiurą, May’n i Megumi Nakajimą) lub konwencie, zorganizowanym przez anglojęzyczny serwis Macross World (odbyty 10 października 2010, czyli w 16 fikcyjne urodziny Lynn Minmay).
Aby skończyć pogodnie, trochę muzyki Mari Iijimy, niezwiązanej z Macrossem, z różnych okresów 🙂

No limit

Swim

People! People ! People!

I feel blue

Zmarł Noboru Ishiguro, reżyser pierwszego Macrossa, jeden z ojców popularności anime.

Tę smutną informację przekazał na Twiterze, współtwórca zaprzyjaźnionego Studia Nue – Haruka Tahachiho. 20 marca o godzinie 17:45 w szpitalu miejskim w Kawasaki odszedł jeden z najbardziej zasłużonych twórców japońskiej animacji. Autora, bez którego w latach 70 i 80  mogło nie być takiego szału na gatunek SF w Japonii, a podbój Zachodu odwlekłby się w przyszłość, jeśli w ogóle by nastąpił. Człowiek, stojący nieco w cieniu innych twórców, a których idee udoskonalał w czasie produkcji.
Noboru Ishiguro
Noboru Ishiguro miał bowiem związek ze znaczną ilością hitowych kreskówek, które rozpoczęły marsz anime ku zdobyciu rzeszy fanów na całym globie. Zaczynał swoją pracę w latach 60 dla Mushi Production, gdzie uczestniczył przy tworzeniu takich tytułów jak Astro Boy, Muminki (nie mylić z wersją z lat 90), Kunimatsu-sama No Otoridai (jako producent), Yōkai Ningen Bem. Wyreżyserował też kilka odcinków animacji, znanej w Polsce jako Wojna Planet/Załodze G dla Tatsunoko Production.

Po 1974 roku jego wielki wkład w japońskie filmy rysunkowe stał się bezapelacyjny. Wyreżyserował wiele epokowych dzieł: Space Battleship Yamato (wraz z Leiji Matsumoto, twórcą oryginalnego konceptu), Shin Tetsuwan Atom (remake historii Osamu Tezuki, najbardziej znany Astro Boy na Zachodzie), Super Dimension Fortress Macross, Macross: Do You Remember Love? (pomysł: Shoji Kawamori), Super Dimension Century Orguss (Studio Nue/Artland), dwie części Megazone 23 (przodek Macrossa Plus i Matrixa). Większość z tych produkcji powstawało w założonym przez niego studiu Artland, za to ostatnie anime było pierwszym serialem AIC (w zasadzie czterema OAV-kami o długości filmów pełnometrażowych).

Jednak jego największym osiągnięciem artystycznym okazał „Legend of Galactic Heroes”. Oparta na „najlepszej japońskiej powieści SF” historia jest podsumowaniem najjaśniejszych elementów warsztatu, jaki nabył w latach poprzednich. Wielki konflikt ludzkości z XXXV wieku zaprezentował w formie historycznej inscenizacji dokumentalnej  (podniosły głos narratora i podpisy pod postaciami – motywy odrobinę wykorzystywane już w Yamato). Podobnie reżyser zadbał o odpowiednie wrażenie audio-wizualne, które odegrało swoją rolę wcześniej w SDF Macross i Megazone 23 (zamysł, który posiadł w latach młodzieńczych, gdy należał do zespołu muzycznego w hawajskim stylu). I tak bitwom, w których brały udział miliony żołnierzy na tysiącach statkach, towarzyszyła muzyka poważna Piotra Czajkowskiego, Wolfganga Mozarta, Jeana Silbeliusa, Fryderyka Chopina, Gustawa Mahlera, Richarda Wagnera i wielu innych klasycznych kompozytorów.

Przy tym wszystkim Noboru Ishiguro wyzbył się wszystkiego, co charakterystyczniejsze dla anime, a co mogłoby zakłócić poważny odbiór powieści. Animacja była maksymalnie uproszczona tak, aby oddać wielkość „epickich” bitew i ich taktyczny zamysł, ale nie epatować przesadnie widowiskowością. Tak samo projekty postaci prezentowały standardowy obraz mężów stanów, a większość bohaterów charakteryzowała się kamienną mimiką i gestykulacją. Anime zostało wydane w formie 2 serii OVA i kilku filmów w latach 1988-2000. Łącznie wyszło 162 odcinków, co czyni powieść najdłuższym serialem video w historii kinematografii. Do dzisiaj jest to jeden z najwyżej ocenianych (m.in. recenzje lokalnego Azunime i Tanuki), jeśli najwyżej oceniane anime w historii.

Z powodu niskiej częstotliwości wydawania LoGH, Noboru Ishiguro miał także czas na inne produkcje. Był m.in. reżyserem Mikan Pomarańczowy Kot, nadawanego u nas pod koniec lat 90 na TVN-ie.

Po zakończeniu  LoGH, skupił się na pracy jako producent (Bokura ga Ita) i kluczowy animator. Nadzorował także powstawanie serialu Katekyo Hitman Reborn! W ostatnich latach powrócił jednak do reżyserii, aby wraz Artlandem przenieść na ekran jeszcze jedną klasyczną historię Yoshiki Tanakiego, autora LoGH – Tytanię.


Wpis pożegnalny Mari Iijimy na
Facebooku:

„Pamiętam ten dzień jak wczoraj. Patrzyłeś na mnie, uśmiechając się lekko podczas kastingu w studio, gdy wykonywałam swoje piosenki. Stałeś za szklanym lustrem, ale ja już wiedziałam, że zostałam wybrana przez ciebie do roli Lynn Minmay. Dziękuję ci za szansę i miłość wobec mnie. Ja zawsze kochałam ciebie jak ojca, chociaż widzieliśmy się tylko sporadycznie po Macrossie. Myślę o tobie. Spoczywaj w spokoju i proszę chroń mnie z nieba. Wiele buziaków.

Zdjęcie pochodzi z Anime Expo 1999. To był dzień, gdy wydałam swój pierwszy anglojęzyczny album „No limit”. Był wtedy tam obecny i bardzo cieszę się, że mogłam się z nim ponownie spotkać.”

Wielkie dzieła w reżyserii Noboru Ichiguro: