SDF-3 Macross "Zielonaska" :: Animacje, produkty i fanowskie prace ze świata Macross.

Blog, badający fenomen dekultury, a także znajdujący, informujący i komentujący MIŁOŚĆ ^^ Tę, którą pamiętasz…

Zmarł Noboru Ishiguro, reżyser pierwszego Macrossa, jeden z ojców popularności anime.

Tę smutną informację przekazał na Twiterze, współtwórca zaprzyjaźnionego Studia Nue – Haruka Tahachiho. 20 marca o godzinie 17:45 w szpitalu miejskim w Kawasaki odszedł jeden z najbardziej zasłużonych twórców japońskiej animacji. Autora, bez którego w latach 70 i 80  mogło nie być takiego szału na gatunek SF w Japonii, a podbój Zachodu odwlekłby się w przyszłość, jeśli w ogóle by nastąpił. Człowiek, stojący nieco w cieniu innych twórców, a których idee udoskonalał w czasie produkcji.
Noboru Ishiguro
Noboru Ishiguro miał bowiem związek ze znaczną ilością hitowych kreskówek, które rozpoczęły marsz anime ku zdobyciu rzeszy fanów na całym globie. Zaczynał swoją pracę w latach 60 dla Mushi Production, gdzie uczestniczył przy tworzeniu takich tytułów jak Astro Boy, Muminki (nie mylić z wersją z lat 90), Kunimatsu-sama No Otoridai (jako producent), Yōkai Ningen Bem. Wyreżyserował też kilka odcinków animacji, znanej w Polsce jako Wojna Planet/Załodze G dla Tatsunoko Production.

Po 1974 roku jego wielki wkład w japońskie filmy rysunkowe stał się bezapelacyjny. Wyreżyserował wiele epokowych dzieł: Space Battleship Yamato (wraz z Leiji Matsumoto, twórcą oryginalnego konceptu), Shin Tetsuwan Atom (remake historii Osamu Tezuki, najbardziej znany Astro Boy na Zachodzie), Super Dimension Fortress Macross, Macross: Do You Remember Love? (pomysł: Shoji Kawamori), Super Dimension Century Orguss (Studio Nue/Artland), dwie części Megazone 23 (przodek Macrossa Plus i Matrixa). Większość z tych produkcji powstawało w założonym przez niego studiu Artland, za to ostatnie anime było pierwszym serialem AIC (w zasadzie czterema OAV-kami o długości filmów pełnometrażowych).

Jednak jego największym osiągnięciem artystycznym okazał „Legend of Galactic Heroes”. Oparta na „najlepszej japońskiej powieści SF” historia jest podsumowaniem najjaśniejszych elementów warsztatu, jaki nabył w latach poprzednich. Wielki konflikt ludzkości z XXXV wieku zaprezentował w formie historycznej inscenizacji dokumentalnej  (podniosły głos narratora i podpisy pod postaciami – motywy odrobinę wykorzystywane już w Yamato). Podobnie reżyser zadbał o odpowiednie wrażenie audio-wizualne, które odegrało swoją rolę wcześniej w SDF Macross i Megazone 23 (zamysł, który posiadł w latach młodzieńczych, gdy należał do zespołu muzycznego w hawajskim stylu). I tak bitwom, w których brały udział miliony żołnierzy na tysiącach statkach, towarzyszyła muzyka poważna Piotra Czajkowskiego, Wolfganga Mozarta, Jeana Silbeliusa, Fryderyka Chopina, Gustawa Mahlera, Richarda Wagnera i wielu innych klasycznych kompozytorów.

Przy tym wszystkim Noboru Ishiguro wyzbył się wszystkiego, co charakterystyczniejsze dla anime, a co mogłoby zakłócić poważny odbiór powieści. Animacja była maksymalnie uproszczona tak, aby oddać wielkość „epickich” bitew i ich taktyczny zamysł, ale nie epatować przesadnie widowiskowością. Tak samo projekty postaci prezentowały standardowy obraz mężów stanów, a większość bohaterów charakteryzowała się kamienną mimiką i gestykulacją. Anime zostało wydane w formie 2 serii OVA i kilku filmów w latach 1988-2000. Łącznie wyszło 162 odcinków, co czyni powieść najdłuższym serialem video w historii kinematografii. Do dzisiaj jest to jeden z najwyżej ocenianych (m.in. recenzje lokalnego Azunime i Tanuki), jeśli najwyżej oceniane anime w historii.

Z powodu niskiej częstotliwości wydawania LoGH, Noboru Ishiguro miał także czas na inne produkcje. Był m.in. reżyserem Mikan Pomarańczowy Kot, nadawanego u nas pod koniec lat 90 na TVN-ie.

Po zakończeniu  LoGH, skupił się na pracy jako producent (Bokura ga Ita) i kluczowy animator. Nadzorował także powstawanie serialu Katekyo Hitman Reborn! W ostatnich latach powrócił jednak do reżyserii, aby wraz Artlandem przenieść na ekran jeszcze jedną klasyczną historię Yoshiki Tanakiego, autora LoGH – Tytanię.


Wpis pożegnalny Mari Iijimy na
Facebooku:

„Pamiętam ten dzień jak wczoraj. Patrzyłeś na mnie, uśmiechając się lekko podczas kastingu w studio, gdy wykonywałam swoje piosenki. Stałeś za szklanym lustrem, ale ja już wiedziałam, że zostałam wybrana przez ciebie do roli Lynn Minmay. Dziękuję ci za szansę i miłość wobec mnie. Ja zawsze kochałam ciebie jak ojca, chociaż widzieliśmy się tylko sporadycznie po Macrossie. Myślę o tobie. Spoczywaj w spokoju i proszę chroń mnie z nieba. Wiele buziaków.

Zdjęcie pochodzi z Anime Expo 1999. To był dzień, gdy wydałam swój pierwszy anglojęzyczny album „No limit”. Był wtedy tam obecny i bardzo cieszę się, że mogłam się z nim ponownie spotkać.”

Wielkie dzieła w reżyserii Noboru Ichiguro:







Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: