W tym samym dniu premierę miał także szósty numer Newtype Ace, a w nim tym razem nieco ubogo. Autorzy Super Dimension Fortress Macross THE FIRST i Macross 7th Chord zrobili sobie miesięczną przerwę, przez co tym razem trzeba zadowolić się jedynie nowym rozdziałem Macross Plus: TAC Name, działem newsowym i plakatem.

W kwietniu do sprzedaży mają trafić nowe figurki, przedstawiające piosenkarki z Macross Frontier: Figuarts ZERO Sheryl Nome o wysokość 17 cm i Figuarts ZERO Ranka Lee ma wynosić (16 cm). Cena obydwu produktów wynosi 4725 jenów.

Warto również zapoznać się z materiałami udostępnionymi przez redaktorów serwisu Macross World. Na stronie można przeczytać relację z koncertu Mylene Night #2 (wspomniany przeze mnie tu), który odbył się 2 lutego 2012 (19 lat przed narodzinami Mylene Jenius w uniwersum Macross). Alter-ego fikcyjnej gwiazdy Macross 7, piosenkarka Chie Kajiura zaśpiewała dla fanów kilka ciekawych coverów piosenek z innych sag, w tym Do You Remember Love (dotychczas miała szansę wykonać jedynie ok. 20-sekundową wersję dla Macross 7 Encore), Diamond Crevasse z Macross Frontier. Obecność Yoshiki Fukuyamy sprawiła, że fani mogli cieszyć się również utworami Fire Bomber takimi jak Burning Fire!, Remember 16 itd.

Na witrynie pojawił się też archiwalny wywiad z producentem Macrossa – Hiroshi Iwatą. Rozmowa została przeprowadzona w 1983 roku i opublikowana na łamach magazynu Akita Shoten. Teraz za sprawą MW można go przeczytać w języku angielskim.

Wieści ze statku kolonizacyjnego Macross 29 (macross30.com – wyjaśnienie tutaj)
3 Luty 2062 roku…
Rada nadzorcza odpowiedzialna za celebrację 30-lecia startu Macross 29 odrzuca pomysł organizacji konkursu Miss Macross, który miałby wyłonić kolejną następczynie Lynn Minmay.

Osobiście mam nowe spojrzenie na reinkarnacje głównych bohaterów. Kagura wydaje się pewniakiem jako wcielenie Apollo. Z drugiej strony na ucieleśnienie tej samej osoby jest kreowany Amata, na co miałyby wskazać jego związki z Mikoto, uwielbienie dla filmu o legendarnej historii miłosnej Apolla i Sylvii. W ostatnim epizodzie jednak główny bohater stwierdza, iż mógł już kiedyś spotkać Kagurę, co można rozumieć na dwojaki sposób. Albo byli kiedyś jednością, albo Amata jest reinkarnacją osoby, która była blisko Apollo. Odrzućmy pierwszą teorię.

Jaka postać mogła odegrać ważną rolę  12 tysięcy lat temu na miarę Apolla i Sylvii? Odrzucając Toma jest jedyna taka osoba, a jest nią Sirius. Argumenty za tą tezą? Po pierwsze, Amata ma skrzydła u nóg, co wskazuje, że może być biologicznym potomkiem Apolloniusa i Celiane. Po drugie, ma wizje ślubu Kagury i Mikoto z oddali. Tak jakby dziewczyna miała wybrać wroga i opuścić głównego bohatera. Podobna sytuacja była w pierwszej serii z Siriusem i Sylvią. Początkowo rodzeństwo było ze sobą zżyte, ale gdy brat przeszedł na stronę Mrocznych Aniołów, Sylvia pozostanie z Apollem. Jest wątek osamotnienia. Po trzecie, drugą kandydatką na sympatię Amaty jest Zessica (w przyszłym odcinku ma odegrać dużą rolę). Na daną chwilę bardzo trudno stwierdzić, kogo jest reinkarnacją. Jedna z przypuszczeń jednak wskazuje na Scorpiusa/Reikę, a kim ta ostatnia była zainteresowana z wzajemnością w wersji telewizyjnej? Po czwarte – bo najlepsze zostawiłem na koniec – podczas “randki” bransolety Mikono i Amatą nie reagują prądem, a przecież dochodzi do miłości. Tak przyznaje sam Fudou Zen, a następnie w przypadku Mikono i Kagury mówi o zakazanym spotkaniu. Być może nie chodziło mu o miłość romantyczną, a rodzeńską? 12 tysięcy lat… relacje między Sylvią, a Siriusem oznaczały brata i siostrę. 24 tysięcy lat temu… jedna osoba – Celiane. Przypomnijmy, że początkowo Sylvia także była zadurzona wobec swojego braciszka Siriusa.

Oczywiście mogą pojawić się przesłanki, które z łatwością obalą moją tezę “Amato/Sirius”. 12-tysięczny cykl coraz bardziej gmatwa się (ostatnią rewelacją jest zahibernowana,  w “lodówce” u wroga, aktorka, grająca w Skies Of Aquaria). Kandydatem na Siriusa może być równie dobrze Shrade, z jego zamiłowaniem do muzyki i szermierki (moduł Aquarion Spada), ponadto ginie jak brat Sylvii w historii OVA.

Na plus ewidentnie trzeba zaliczyć zmianę klimatu. Po spokojnym, czysto humorystycznym piątym odcinku następuje przejście do nocnej, pełnej akcji odsłony szóstej. Pokazane zostało w pełni rzemieślnicze piękno animacji Satelight i 8bit studios. Do tej pory zastanawiałem się, czy pierwszy opis Aquarion Evol o mieścinie stylizowanej na Hong Kongu nie jest przypadkiem zły. Wszystko na to wskazywało, ponieważ miasto, w którym rozgrywa się historia, wyglądało mi bardziej na Wenecję. Opera w pilocie, gondole na kanałach i stragany bardziej kojarzyły się z włoskim kurortem niż kantońską specyfiką, choć takie atrakcje też występują w południowych Chinach. Teraz, gdy miejsce akcji zostało pokryte ciemnością, wreszcie uwierzyłem w stylizację Hong Kongiem. Kanały, łódki na wodzie, neony, wysokie wieżowce dały mi jasno do zrozumienia – to dawna kolonia brytyjska, autonomiczna część Chińskiej Republiki Ludowej, której światło migocze nad Morzem Indyjskim. Jasna plamka w ciemnościach, którą każdy powinien znać z kultowych filmów z Jacky Chanem, Chow Yun Fat, w reżyserii m.in. Johna Woo. Rolę futurystyczną spełniają w zasadzie jedynie okręgi na wszechobecnych biurowcach.

W taki oto sposób nie tylko mechy prezentują się ładnie, ale też otoczenie, po którym się poruszają. Zresztą sam Aquarion jako wielki robot zadziwia swoim rozwojem. W oryginalnej serii istniały jedynie trzy kombinacje tytułowej maszyny: Aquarion Sonar, Aquarion Luna, Aquarion Mars (z różnymi właściwościami, zależnymi od elementu pilotów). Tymczasem wyemitowano jedynie 6 odcinków Evola, a starożytny mech ma już trzy niezależne moduły:  Evol, Gepard i Spada. Biorąc pod uwagę fakt, że Shrade wyzionął ducha w obecnym odcinku, można zastanawiać się, czy doczekamy czwartej kombinacji.

Odchodząc już od tej kwestii boli mnie jeden fakt. W Genesis of Aquarion konieczna była współpraca wszystkich pilotów, aby Vectory mogły się złączyć w Aquariona. Wymagało to wypowiedzenia kultowych komend “Neshin” “Gattai” “Go Aquarion” przez kolejnych kierujących. Co widzimy w nowym serialu? Jedynie Amata (Sousei! Gattai! Go Aquarion) czy Shrade wypowiadają kwestie, które spajają maszyny. Osłabia to w pewnym stopniu serial. Z jednej strony wpływa na jej “realność”, bo według tego założenia”głową” może być “kto pierwszy, ten lepszy” wykrzykujący słowa. Z drugiej zmniejsza “epicki” klimat jednoczenia o ważny motyw kooperacji pilotów. Wychodzi na to, że przy trójkątnej trajektorii Vectorów, głównym pilotem Aquariona nie musi być ten, który jest z przodu, tylko ten, którzy wykrzyknie pierwszy hasło. Było to już widoczne w pierwszym odcinku, gdy Amata wymusić połączenie na dwóch pozostałych Vectorach, które leciały w przeciwną stronę. O ile tam to było efektownie wyeksponowane, to przy spokojnie lecących maszynach ze Shradem na czele wyglądało to dość nudno. W Genesis piloci wykrzykujący komendy w takiej sytuacji prezentowali bardziej “epicko”

O dziwo wyjaśniono cel istnienia zasady “Forbidden Love” i te uzasadnienie jest dość przekonywujące jak na konwencję, którą obraca Aquarion. Miłość między pilotami mechów jest zakazana, bo kończy się ona tragedią, której wynikiem jest zniknięcie jednego z kochanków. Kierujący maszynami muszą znać granice w uczuciu, aby nie spotkała ich tragedia. Reguła całkiem sensowna, jeśli pod uwagę bierzemy dotychczasowe romantyczne wątki tragiczne w tym uniwersum (wątek śmierci Apolloniusa i Celiane czy zdradziecki akt zazdrosnej Scorpius w historii OVA).

Przybywa także Kagura, w celu porwania swojej drugiej połówki sprzed 12 lat. Jego perwersyjny węch coraz bardziej potwierdza teorię, że jest nowym wcieleniem Apolla – bohatera oryginalnej serii. Jak to ma się do Amaty i jego “wspomnień”? Być może tak jak w przypadku Celiane w Genesis istnieją dwie reinkarnacje, a główny bohater jest np. manifestacją starszego cyklu – Apolloniusa.

Dość interesująco prezentuje się również świat antagonistów, które wygląda jak miasto futurystyczne w stylu cyberpunk (neony, hologramy, sztuczne niebo). Sądząc po ekologicznych zaciągach twórcy serii – Kawamoriego, ich wymiar jest alegorią miejsca bez przyrody. Czyżby intencją atakowania Ziemi przy tych złych była zmiana wyglądu ich dziewiczej rzeczywistości? Ponadto wygląda na to też, iż poplecznikiem antagonisty z pierwszego serialu jest jedynie Kagura, a jego obecni kompani wyrażają się negatywnie o obudzonym Mrocznym Aniele. Trzy różne strony konfliktu? O ile intencje Neo-DEAVA‎ są jasne – obrona Ziemi, to dwóch pozostałych nie bardzo. Co łączy Kagurę i przebudzonego “Toma”? Czy ich sojusz ma swoją genezę u Drzewa Życia, które Apollo z mrocznym aniołem uratowali w poprzedniej historii? Trudno na razie nakreślić tutaj teorie.

Prezentacja zestawu 「シェリル・ノーム × THE KISS」

Cena produktu bynajmniej nie jest znana, ale z pewnością biżuteria nie będzie należała do najtańszych. Warto przy tym wspomnieć, że firma The Kiss ma już małe doświadczenie w produkcji kosztowności dla fanów japońskiej animacji. Wśród ich oferty znajdują się również świecidełka inspirowane seriami One Piece i Neo Genesis Evangelion.

Jak już wspomniałem miesiąc temu, 2 lutego odbędzie się koncert Mylene Night #2, na którym wystąpią Chie Kajiura i Yoshiki Fukuyama (gość specjalny). Z okazji eventu sprzedawane są okolicznościowe nalepki na I-Phone’y. Więcej o nich tutaj.

Wieści ze statku kolonizacyjnego Macross 29 (macross30.com – wyjaśnienie tutaj)

20 stycznia 2062 roku…
Zebranie osób, odpowiedzialnych za celebrację 30-lecia startu Macrossa 29 z Ziemi. Dyskusja na temat pomysłu Kosko0293, dotyczącego pokazu mody. Na wydarzeniu, nazwanym “Teach the Galaxy about Girl Power!” miałyby wystąpić hologramy Lynn Minmay, Mylene Jenius, Sharon Apple, Sheryl Nome, Ranki Lee i przedstawić swoje modne kreacje. Inicjatywa nie jest przyjęta przez zarząd, ale zostanie jeszcze raz przedyskutowana na następnym spotkaniu.

27 stycznia 2062 roku…
Pomysł Kosko0293 o pokazie mody zostaje oficjalnie odrzucony.
Megane Kinoto proponuje stworzenie Wesołego Miasteczka z myśliwcami typu Valkyria. Idea również nie przyjęta.

Na koniec zapraszam do posłuchania oldschoolowego teledysku Macrossa 7 z piosenką “Holy Lonely Light“. Video posiada polskie napisy (tłumaczenie: Prokop87) i zostało zmasakrowane przez konwersję do 16:9, ale po tym, co ja zrobiłem z Macross Angel’s Voice, nie mam prawa narzekać Brawa dla uploadera za chęć przekładu

Wariackie pomysły Shoji Kawamoriego po raz kolejny dały o sobie znać. Fabuła odcinka nie przedstawia się zbyt oryginalnie – jedna z bohaterek dąsa się nad swoją bezużytecznością, po czym następuje (nie)spodziewany atak wroga na Ziemie, a dziewka w końcu angażuje się w wir walki, akceptując swoje uczucia i wyzbywając się wątpliwości. Wszystko jednak przedstawione z gracją szalonego super robot. Legendarny Aquarion ocieka hormonami i w końcu dochodzi do zbliżenia postaci. Przesadność i humor, za które lubiłem poprzednią serię, wreszcie zawładnęły historią. Kawamori-sensei dał pokaz swojej obłędnej niekompetencji.

Przejawia się one też w bohaterach. O ile rozterki głównych charakterów – Amany, beznadziejnej Mikono i jej irytującego braciszka Suzushiro – nadal mdlą, to nowi pierwszoplanowi herosi wydają się sympatyczni. Powraca kultowa postać dziewiczej serii – Gen Fudou (teraz Kapitan), który rzuca radami jak na mędrca przystało. Tak nawiasem mówiąc nieśmiertelność postaci doskonała tłumaczy jego sposób bycia. Żyje w końcu 24 tysiące lat, jak nie więcej (nie wiadomo, czy Apollonius i Celiane byli pierwszym powtarzającym się cyklem), a to wystarczająca ilość czasu, aby ześwirować i zachowywać się jak pajac przy każdej okazji

Do obsady dołączył też pilot/pianista o imieniu Shrade. Doskonała postać dla osób, tęskniących za Macross F, gdyż posiada muzyczny element, który doskonale wpisuje się w baśniowy kanon Frontiera, gdzie utwory ucierały się czasem o moc magiczną. Ponadto wygląda jak Michael Blanc. Z jednej strony powinienem trochę narzekać, dlaczego męski pianista zawsze musi nosić okulary i ubierać się, jak arystokrata, o byciu cool i typowym bishonenem nie wspomnę, ale przynajmniej nie okazał się kopią osobowości Michaela Blanca.

W ostatnich scenach odcinku ukazana jest po raz pierwszy poza openingiem – dziewczynka Crea. Wygląda na to, że loli serialu jest reinkarnacją ślepej wampirzycy na wózku – Rena Rune. Ich głosy są dość podobne mimo, że podkładane były przez inne aktorski.

Można tylko czekać, aż wymienione postacie wkroczą do maszyn i Kawamori zafunduje kolejne dziwne moduły Aquariona. W czwórce wolał jednak przypomnieć o jednej ze specjalności starożytnego robota, jaką była przedłużająca się ręka. “Muggen Attack” ewoluował i tym razem nie tylko potrafi osiągnąć długość przeciętnego miasta, ale także jednocześnie wylecieć w kosmos, opętać wielokrotnie kulę ziemską i powrócić na na jej powierzchnię.  Piękny nonsens, zakończony zakpieniem z historii i rozwaleniem muru Berlin (dwa boiska lekkoatletyczne po obydwu stronach – pierwsza skojarzenie? Stadion Olimpijski ).

Na koniec ciekawostka. 25 stycznia wyszedł pierwszy soundtrack. Płyta zawiera utwory z openingu i endingu w dwóch wersjach: wokalnym i instrumentalnym.

Informacje o krążku:
Tytuł: bez nazwy [Aquarion EVOL first singiel]
Data wydania: 25 Czerwca 2012
Cena: 1100 jenów (1155 jenów z podatkiem)
Wydawca: Flying Dog

Lista utworów:

1. Kimi no Shinwa ~ Aquarion Dai Ni Shou [trans: Twoje Legenda ~ Aquarion Rozdział 2] (Opening)
Wykonawca: AKINO with bless4
Tekst: Gabriela Robin
Muzyka i aranżacja: Yoko Kanno
2. Gekkou Simfonia [trans: Moonlight Symfonia Blasku Księżyca] (Ending)
Wykonawca: AKINO and AIKI from bless4
Tekst: Gabriela Robin
Muzyka i aranżacja: Yoko Kanno
3. Kimi no Shinwa ~ Aquarion Dai Ni Shou (instrumentalna)
4. Gekkou Simpfonia (instrumentalna)

Reklama Macross Chronicle – Deagostini Edition

Okładka pierwszego numeru oryginalnego Macross Chronicle z 2008 roku (u Deagostini, Mylene Jenius została zastąpiona przez Sheryl Nome, nieładnie )

A może jednak… Macross Frontier w wersji super robot. Dużo słabych żartów, roztrzepanych postaci. Jest źle? Byłoby, gdyby nie parę elementów: nadal animowaniem zajmuje się Satelight i 8-Bit, a w akcji znalazło się kilka ciekawych nawiązań do pierwszej serii. Cykl sprzed 12/24 tysięcy lat naprawdę powtarza się… ale na swój dziwaczny sposób

Humor niestety tylko częściowo korzysta z dorobku Genesis of Aquarion i jest to scena “ukorzenia” się z mechami. Rozbawiła mnie też nazwa muru dzielącą wyspę – Berlin. Ciekawe, która z płci jest komunistą, a która kapitalistą?

Reszta to typowe kiepskie żarty rodem z serialowego Frontiera i wszystkich dzisiejszych pseudo-ecchi anime. Raz ktoś pokarze komuś przez przypadek majty, innym razem ktoś z kimś chce się pobić. Typowe numery,  których mnóstwo w innych serialach, co gorsza ukazane w zbyt mało efektowny sposób, aby widz zarechotał na głos. Osobom młodym w wieku ok. 15 lat mogą spodobać się, u mnie wywołały raczej objawy irytacji szczególnie, gdy pamięta się (już wspomnianego wcześniej) niedawno powstałego Macross F w wersji TV. Zdecydowanie preferuję humor z Genesis. Dowcipy nie należały do wysublimowanych, ale swoim przesadyzmem potrafiły spowodować ruch zaokrąglenia ust. Na razie Evolowi udaje się to jedynie w czasie bitw.

Plusy
Mimo tych “drobnych” wpadek reżysera, seria nadal ma w sobie dużo potencjału. Z jednej strony realia świata są dość przystępnie przedstawiane dla nowego widza. Z drugiej wyjadacze starszej produkcji mogą znaleźć masę smaczków. Największym zaskoczeniem jest pojawienie głównego arcyłotra pierwszego anime, który tak jak w oryginale jest bliski rozbudzenia. Dlaczego Kagura, jeden z kandydatów na reinkarnację Apolla, jest po jego stronie? Co jest z Genem Fudou, partnerem Apolloniusa and Celiane sprzed 24 tysięcy lat? Czyżby także zmienił barwy po 12 tysiącach lat na Mrocznych Aniołów? I czy ci antagoniści głównych bohaterów to naprawdę Mroczne Anioły? Jeśliby zgłębiono ten temat, mógłby wyjść ciekawy sequel. Problemem może stać się jednak z kolei nieprzystępność dla nieznających Genesis of Aquarion. Wszystko zależy od Shoji Kawamoriego, od sposobu w jaki rozplanował fabułę.

To w czym nigdy nie zawodzi, czyli mechy… nieczęsto gościły w tym epizodzie. Jednak gdy pojawiały się na ekranie, to wywoływało emocje na różne sposoby. Na szczęście autorzy podarowali widzom podniety z chwil łączenia zwykłego “Aquara” w tercecie męskim, dzięki czemu nie było uczucia  oglądania gejowskiego yaoi. Nie ten target, choć (o ironio!) byłby to najbardziej oryginalny moment w przypadku tego odcinka i ogólnie jeden z pionierskich motywów w gatunku mecha . Warto wspomnieć, iż autor projektów pajęczakowych robotów antagonistów, francuz Thomas Romain ostatnio udzielał wywiadu na temat swojej pracy. Wyjaśniał, że przerobił oryginalny design stworzony w 2010 roku przez Stanislasa Bruneta. Pierwotnie Romain wykreował dwa nowe warianty tych mechów, jednak Shoji Kawamori nakazał połączyć dwa szkice i dodać do nich anteny. Inny projektant w końcu przeniósł pracę do CGI. Na jej podstawie francuski animator przygotował cztery wersje kolorystyczne, z których reżyser Aquariona wybrał dwie, które można dzisiaj podziwiać na ekranach japońskiej TV.

2. Pudełko ilustrowane przez Haruhiko Mikimoto (twórca projektów postaci, autor aktualnie wydawanej mangi Super Dimension Fortress Macross: THE FIRST)

3. Bonusowa płyta z 100-minutowych materiałem:
- “Macross Special”, czyli oryginalny 2-odcinkowy pilot serialu, z czasów pierwszej emisji
- pierwsza wersja 11 odcinka z 1982 roku
- jubileuszowy Special, z okazji 30-lecia Macrossa, nadany na kanale Family Gekijō
- sceny z gry automatowej Fever Macross
- promocyjne wideo z gry “Super Dimension Fortress Macross”, wydanej kilka lat temu na PS2
- openingi i endingi: bez napisów, w wersji Macross Special oraz Super Deformed
- stare reklamy itd.

4. Replika książki “Macross Perfect Memory” z 1983 roku, zawierającej:
- skrypt pierwszego odcinka
- scenopis obrazkowy openingu oraz odcinków 1, 27

5. Kolekcja ilustracji z okładek wydań DVD, Laser Dysków, pudełek modeli itd.

Niestety za tak dobry zestaw trzeba będzie słono zapłacić, a cena jest astronomiczna jak na polskie warunki. 超時空要塞マクロス Blu-ray BOX Complete Edition trafi na rynek 25 Maja i będzie kosztować 47250 jenów (612 dolarów). Poza nią wyjdzie też edycja, pozbawiona dodatków za 39900 jenów (517 dolarów).

10 stycznia wyszedł kolejny 5 numer Newtype Ace, a w nim rozdziały:
- Super Dimension Fortress Macross THE FIRST
- Macross Plus: TAC Name
- 2 rozdział Nyan-Dora: Alto Meets Sky (przedruk z magazynu “Macross Ace”)

Ponadto wspomniano również o książce na 30-lecie Macrossa, nowych modelach VF-25S renewal version, YF-19 Egg plane oraz nadchodzących albumach, koncertach piosenkarek Megumi Nakajimy i May’n.

Na koniec nowe informacje ze strony www.macross30.com (więcej o niej tutaj):
13 stycznia 2062. Macross 29 wpada na pomysł organizacji legendarnego konkursu piękności “Miss Macross”. Osoby odpowiedzialne za celebrację 30-lecia startu statku mają spotkać się w przyszłym tygodniu, aby umówić sprawę.

Jak zwykle nie wiadomo, o czym plecie Big West, dyskutując o tym z perspektywy świata fikcyjnego. Na szczęście wygląda na to, że nie trzeba będzie długo czekać na odpowiedź

Powrót wielkiego orgazmu z dużym wytryskiem -  tak właśnie można (dosłownie?) określić nowe anime twórcy Macrossa – Shoji Kawamoriego. Sequel Genesis of Aquarion to prawdziwa uczta dla oka

Generalnie po opisie widać, że mamy do czynienia z typowym anime z gatunku super robot: nagłe spotkanie głównych bohaterów, nagłe ataki wrogów i nagłe zwerbowanie utalentowanych głównym herosów do organizacji militarnej. Jak można się domyśleć, nowy Aquarion idzie drogą oryginału i również składa hołd latom 70.

Oczywiście wszystko przy użyciu najnowszej animacji Satelight i 8bit. Obydwa studia poczynili ogromne postępy w tym zakresie. Już Genesis of Aquarion był piękny, a sceny batalistyczne i łączenia były efektowne (“Nenshin! Gattai! GO AQUARION!” ), jednak Evol to miód wypływający na kanwie Macross: Sayonara no Tsubasa. Sunrise przy animowaniu Gundamów powinien uczyć się od Satelight (bo na rezygnację z fabuły “copy-past” Universal Century już chyba za późno ).

Ścieżka dźwiękowa to, z dwoma wyjątkami, motywy znane z Genesis. Nie jest to bynajmniej wielkim problemem, bo Yoko Kanno skomponowała wtedy multum utworów i są kawałkiem solidnego klasycznego “rzemiosła”. Odstępstwem są dwie nowe piosenki: jedna do openingu i scen walki. Druga do endingu.  O ile ostatni nie zachwycił mnie szczególnie (jak tyłówki w oryginalnym serialu), to czołówkowy “Kimi no Shinwa ~ Aquarion Dai Ni Shou” jest dość godnym następcą analogicznego utworu z Genesis – “Sousei No Aquarion“.

Łatwa rozrywka powinna przyciągnąć wielu nowych widzów, jednak największą frajdę powinni mieć fani starszej serii. A tę uciechę można skwitować jednym zdaniem oznajmującym i jednym pytającym: “Oni są na 100% nowymi wcieleniami bohaterów z Genesis of Aquarion.” oraz “Kto jest kogo  reinkarnacją?“. Shoji Kawamori nieźle zamieszał, bo są dwa kandydaci na ucieleśnienia Apolla/Apolloniusa, dwie kandydatki na Sylvie/Celiane, a nawet z resztą postaci nie ma pewności, do kogo ich przyporządkować. Wątpliwości te mogą być dobrym magnezem dla osób, którzy polubili oryginalny serial.

Puentując, nowy twór Shoji Kawamoriego nie jest jak na razie zbyt oryginalną produkcją, co w jej przypadku jest pewną zaletą. Z innej perspektywy jednak fabułę nadal cechuje otwartość, która pozwala historii przejść na wyższe obroty. Na razie to tylko rewelacyjna czysta rozrywka i od autora będzie zależeć, czy będzie zapamiętana na miarę Gundama, Macrossa, czy może zaliczy krótki kilkuletni płomyk na japońskim rynku.  Oby nie, bo w mojej ocenie Aquarion ma potencjał na duże uniwersum. Atrakcyjne mechy, muzyka i animacja przyciągają widzów, ale musi być “coś”, co musi pociągać ich dłużej.